Ze smutkiem przyjęliśmy wiadomość, że w ubiegły piątek w wieku 84 lat zmarła nasza serdeczna koleżanka Marta Skorupka. Śp. Marta była długoletnią nauczycielką w Szkole Podstawowej w Wiązownie, później w Polskiej Szkole Podstawowej im. Hr. Platerów w Krasławiu na Łotwie. Była również wolontariuszką w Stowarzyszeniu „Jesteśmy”. Kochała pracę, a dobro podopiecznych było dla Niej zawsze najważniejsze. Spoczywaj w pokoju Marto! W naszej serdecznej pamięci będziesz zawsze nauczycielką pełną pasji i ciągłego poszukiwania.
Śp. Martę Skorupkę wspominają Koleżanki i Koledzy, a my przekazujemy wyrazy głębokiego współczucia Jej Rodzinie, Bliskim i Przyjaciołom, których jej odejście napawa wielkim smutkiem.
*Marta Władysława z Nasalskich Skorupka urodziła się 5 września 1939 r. w Mołodiatyczach, powiat hrubieszowski. W mogielnickim liceum otrzymała gruntowne przygotowanie pedagogiczne. W połączeniu z pasją poznawania i pracowitością była wzorem nauczyciela w tamtych czasach. Od września 1958 r. rozpoczęła pracę w Szkole Podstawowej w Lubicach, gmina Kołbiel, w której kierownikiem był Marian Skorupka. Praca w tej miejscowości zaowocowała nie tylko wynikami dydaktyczno – wychowawczymi, ale i zamążpójściem za szefa placówki. Od września 1960 r. przeniesiono młodych małżonków do Szkoły Podstawowej w Malcanowie, a od roku 1969 – do Wiązowny, w której pracowała aż do emerytury. Za swoją pracę, pełną zaangażowania, uzyskała nagrody i wyróżnienia.
W 1991 r., po 33 latach służby, przeszła na emeryturę. Pełna jeszcze energii i potrzeby kontaktu z dziećmi oraz na apel CODN, podjęła pracę w Polskiej Szkole Podstawowej w Krasławiu na Łotwie. Uczyła tam języka polskiego w oddziale przedszkolnym i klasach I-IV. Prowadziła również kurs języka ojczystego dla Rodaków, skupionych w Związku Polaków na Łotwie, Oddział „Strumień” w Krasławiu. Organizowała wyjazdy uczniów z krasławskiej szkoły i „strumieniaków” do Polski, miedzy innymi i do Wiązowny w 1994 r.
W latach 2004-2009 była wolontariuszką w Stowarzyszeniu Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie „Jesteśmy”. Brała udział w zajęciach terapeutycznych, wycieczkach, obozach rehabilitacyjnych i różnych imprezach. Potrzeba pracy z dziećmi była tak silna, że po 2009 roku, mając już lat 70, pomagała jeszcze w miarę swoich sił potrzebującym uczniom z wiązowskiej podstawówki i gimnazjum odrabiać prace domowe. Później, po 78 roku życia – cicha, postępująca choroba – tę zasłużoną, naszą koleżankę z otoczenia rodziny i bliskich, stopniowo wyeliminowała. Niech Wszechmogący Bóg wynagrodzi Cię, Marto, za trudy ziemskiego życia. Spoczywaj w pokoju! W naszej serdecznej pamięci będziesz zawsze nauczycielką pełną pasji i ustawicznego poznania.
*Fragment wspomnień, przesłanych na tuwiazowna.pl przez koleżanki i kolegów Zmarłej
